20 Sty 2015

Wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2014 r. II SA/Wa 1648/13 w sprawie tajemnicy policyjnej


W polskim prawodawstwie niejednokrotnie spotykamy sytuację, gdzie jedna ustawa stanowi lex specialis (regułę szczególną) w stosunku do innej ustawy. Niezastosowanie się do wskazanej zasady najczęściej skutkuje wystąpieniem wzajemnych sprzeczności pomiędzy unormowaniami prawnymi. Najważniejszą kwestią do rozstrzygnięcia we wskazanej sytuacji jest określenie, która z ustaw stanowi lex specialist. Ocena tego faktu najczęściej budzi wiele wątpliwości i jest trudna do rozpatrzenia.

Strony sprawy
Komendant Główny Policji (skarżący)
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (GIODO)

Przedmiot sprawy
5 czerwca 2013 r. GIODO wydał decyzję utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję z dnia 8 stycznia 2013 r., która nakazywała Komendantowi Głównemu Policji usunięcie uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych Romana Z., wobec którego skarżący miał spełnić obowiązek informacyjny.

Powyższa decyzja GIODO została podyktowana faktem odmowy ze strony Komendanta Głównego Policji udostępnienia informacji Romanowi Z. o fakcie przetwarzania jego danych osobowych.

Skarżący wywiódł skargę od powyższej decyzji i wniósł o jej uchylenie powołując się na art. 20 ust. 2a ustawy o Policji. Wspomniany przepis wskazuje, iż „Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji zadań ustawowych informacje, w tym dane osobowe, o następujących osobach, także bez ich wiedzy i zgody:

  • osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego;
  • nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego;
  • osobach o nieustalonej tożsamości lub usiłujących ukryć swoją tożsamość;
  • osobach stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób;
  • osobach poszukiwanych,
  • osobach zaginionych .”

GIODO w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał decyzję GIODO jako wadliwą pod względem prawnym. Sędzia uznał argumentację Komendanta Głównego Policji, wskazując iż Policja na mocy art. 20 ust. 2a ustawy o Policji ma prawo zbierać dane o osobach bez wiedzy jeśli jest to niezbędne do realizacji określonych celów.

Podsumowanie
Art. 20 ust. 2a ustawy o Policji stanowi lex specialis (regułę szczególną) w stosunku do art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych, który nakazuje Administratorowi Danych poinformowanie wnioskodawcy o przysługujących jej prawach oraz udzielenie informacji odnośnie jego danych osobowych. Oznacza to, że Policja zbierając dane osobowe na podstawie art. 20 ust. 2a ustawy o Policji nie musi realizować obowiązku wynikającego z art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych.

Treść wyroku
II SA/Wa 1648/13 – Wyrok WSA w Warszawie